Zamów nasz Newsletter, aby otrzymywać informacje z Austrii i najlepsze oferty!
Mozart - życie
Później jego ojciec skrócił Wolfgangus do Wolfgang, Theofilus przetłumaczył na Amadeus ("ulubiony przez Boga") i zarzucił Johannes Chrysostomus. Mozart często bawił się, robiąc zmiany w swoim nazwisku, zwłaszcza środkowej części. Tylko przy rzadkich okazjach posługiwał się rodzinnym Amadeus, woląc raczej francuską wersję "Amadé". Niekiedy stosował też włoską wersję "Amadeo" i niemiecką "Gottlieb", na dodatek wymawiając swoje nazwisko wspak.
Lata podróży
Muzyczne talenty Mozarta stały się widoczne, gdy był jeszcze dzieckiem. Był synem Leopolda Mozarta, który był wówczas jednym z czołowych pedagogów muzycznych w Europie, a którego podręcznik Versuch einer gründlichen Violinschule ("Podstawy gry na skrzypcach") został wydany w roku narodzin Mozarta i stał się powszechnie znany. Mozart otrzymał od ojca gruntowne wykształcenie muzyczne, przede wszystkim w dziedzinie gry na skrzypcach i na pianinie. Rozwijał się bardzo szybko i rozpoczął komponowanie swoich pierwszych dzieł już w wieku 5 lat.
Leopold zdał sobie szybko sprawę, że może zarobić pokaźne pieniądze, pokazując publicznie swojego syna jako cudowne dziecko, na dworach europejskich. Starsza siostra Mozarta, Maria Anna, nosząca pseudonim Nannerl, była utalentowaną pianistką, która często akompaniowała swojemu bratu w podróżach Leopolda. Mozart napisał szereg utworów fortepianowych, zwłaszcza duetów i utworów na dwa fortepiany, które grał razem z siostrą. Gdy zachorował, Leopold wyrażał raczej obawy o utratę dochodów niż o swojego syna. Zimno i stałe podróże mogły się przyczynić do jego późniejszej choroby.
Za swoich młodych lat Mozart odbył wiele podróży po Europie, rozpoczynając w 1762 roku na dworze księcia Bawarii w Monachium i w tym samym roku na dworze cesarskim w Wiedniu. Potem nastąpiła długa, 3,5-letnia trasa koncertowa na dwory w Monachium, Mannheim, Paryżu, Londynie, Hadze, ponownie w Paryżu i w drodze powrotnej do domu przez Zurych, Donaueschingen i Monachium. Do Wiednia powrócił pod koniec 1767 roku, gdzie pozostawał do grudnia 1768 roku.
Po roku spędzonym w Salzburgu miały miejsce trzy podróże do Włoch - grudzień 1769 - marzec 1771, sierpień - grudzień 1771 i październik 1772 - marzec 1773). W czasie pierwszej z nich spotkał w Bolonii G.B. Martiniego i został przyjęty na członka sławnej Accademia Filarmonica. W czasie tej podróży po zaledwie dwukrotnym wysłuchaniu Miserere Gregorio Allegriego odtworzył je z pamięci gdyż w tym czasie utwór ten można było wykonywać tylko w Kaplicy Sykstyńskiej. We wrześniu 1777 Mozart rozpoczął podróż po Europie, w towarzystwie swojej matki, docierając do Monachium, Mannheim i Paryża, gdzie jego matka zmarła.
W czasie swoich podróży Mozart spotkał wielu muzyków i poznał dzieła innych wielkich kompozytorów, m.in. Bacha, Händla, Haydna). Jego uwagę przyciągali także nie-muzycy: był tak ujęty barwą dźwięku szklanej harmonijki Benjamina Franklina, że napisał na nią kilka kompozycji.
Mozart w Wiedniu
W 1781 roku Mozart poróżnił się ze swoim pracodawcą, księciem-arcybiskupem Colloredo - jak sam później stwierdził, został dosłownie wyrzucony kopniakiem. Zauważywszy, że cieszy się zainteresowaniem ze strony wiedeńskiej arystokracji, postanowił osiąść w Wiedniu i rozpocząć tam swoją karierę.
4 sierpnia 1782 roku Wolfgang poślubił, wbrew życzeniu swego ojca, Konstancję Weber. Miał z nią sześcioro dzieci, z których tylko dwoje przeżyło dzieciństwo (żadne z nich, Karl Thomas 1784-1858 i Franz Xaver Wolfgang 1791-1844 nie ożeniło się i nie miało dzieci).
Rok 1782 był też pomyślny dla kariery Mozarta; jego opera Uprowadzenie z Seraju odniosła wielki sukces, a kompozytor rozpoczął serię koncertów, przedstawiając po raz pierwszy swoje koncerty fortepianowe i wykonując je jako solista.
Już jako dorosły człowiek, Mozart został masonem, uparcie i z powodzeniem dążąc do nawrócenia ojca tuż przed jego śmiercią w 1787 roku. Jego ostatnia opera, Czarodziejski flet, zawierała masońskie motywy i znaczenia. Był w tej samej masońskiej loży, co Józef Haydn
Kres
Mozart miał trudne życie. Często nie otrzymywał wynagrodzenia za swoją pracę, a wszelkie otrzymane sumy były trwonione przez ekstrawagancki styl życia. Jego zdrowie stopniowo podupadało, aż w końcu zmarł, co przypisywane jest zatruciu przez rtęć, którą był leczony z powodu syfilisu. Nie ukończył swojego ostatniego dzieła, Requiem.
W potocznym mniemaniu Mozart zmarł w nędzy i zapomnieniu, pochowany w grobie dla ubogich. W rzeczywistości, choć nie był już tak modny w Wiedniu jak kiedyś, w dalszym ciągu otrzymywał znaczące prowizje z różnych stron Europy, w szczególności z Pragi. Przechowało się wiele z jego błagalnych listów, ale nie był to dowód biedy, lecz jego zdolności do wydawania zawsze więcej pieniędzy niż zarabiał. Został pochowany w masowym grobie nie dlatego, że jego rodzina nie mogła zapłacić za godny pochówek, lecz dlatego, że takie były rozkazy cesarza, który starał się wówczas zwalczyć wybuch epidemii dymienicy.
Mozart spędził ostatnie lata w Wiedniu, gdzie do dzisiaj można zwiedzać jeden z jego apartamentów przy Domgasse 5, w pobliżu Katedry Świętego Stefana. W domu tym Mozart skomponował w 1786 roku Wesele Figara. Mozart żył o połowę krócej niż Beethoven, ale był zadziwiająco płodny muzycznie, od wczesnego dzieciństwa, do śmierci w 5 grudnia 1791 roku.
W 1809 roku Konstancja poślubiła duńskiego dyplomatę Georga Nikolausa von Nissena, który był miłośnikiem dzieł Mozarta i napisał biografię kompozytora.
źródło: Wikipedia
Lata podróży
Muzyczne talenty Mozarta stały się widoczne, gdy był jeszcze dzieckiem. Był synem Leopolda Mozarta, który był wówczas jednym z czołowych pedagogów muzycznych w Europie, a którego podręcznik Versuch einer gründlichen Violinschule ("Podstawy gry na skrzypcach") został wydany w roku narodzin Mozarta i stał się powszechnie znany. Mozart otrzymał od ojca gruntowne wykształcenie muzyczne, przede wszystkim w dziedzinie gry na skrzypcach i na pianinie. Rozwijał się bardzo szybko i rozpoczął komponowanie swoich pierwszych dzieł już w wieku 5 lat.
Leopold zdał sobie szybko sprawę, że może zarobić pokaźne pieniądze, pokazując publicznie swojego syna jako cudowne dziecko, na dworach europejskich. Starsza siostra Mozarta, Maria Anna, nosząca pseudonim Nannerl, była utalentowaną pianistką, która często akompaniowała swojemu bratu w podróżach Leopolda. Mozart napisał szereg utworów fortepianowych, zwłaszcza duetów i utworów na dwa fortepiany, które grał razem z siostrą. Gdy zachorował, Leopold wyrażał raczej obawy o utratę dochodów niż o swojego syna. Zimno i stałe podróże mogły się przyczynić do jego późniejszej choroby.
Za swoich młodych lat Mozart odbył wiele podróży po Europie, rozpoczynając w 1762 roku na dworze księcia Bawarii w Monachium i w tym samym roku na dworze cesarskim w Wiedniu. Potem nastąpiła długa, 3,5-letnia trasa koncertowa na dwory w Monachium, Mannheim, Paryżu, Londynie, Hadze, ponownie w Paryżu i w drodze powrotnej do domu przez Zurych, Donaueschingen i Monachium. Do Wiednia powrócił pod koniec 1767 roku, gdzie pozostawał do grudnia 1768 roku.
Po roku spędzonym w Salzburgu miały miejsce trzy podróże do Włoch - grudzień 1769 - marzec 1771, sierpień - grudzień 1771 i październik 1772 - marzec 1773). W czasie pierwszej z nich spotkał w Bolonii G.B. Martiniego i został przyjęty na członka sławnej Accademia Filarmonica. W czasie tej podróży po zaledwie dwukrotnym wysłuchaniu Miserere Gregorio Allegriego odtworzył je z pamięci gdyż w tym czasie utwór ten można było wykonywać tylko w Kaplicy Sykstyńskiej. We wrześniu 1777 Mozart rozpoczął podróż po Europie, w towarzystwie swojej matki, docierając do Monachium, Mannheim i Paryża, gdzie jego matka zmarła.
W czasie swoich podróży Mozart spotkał wielu muzyków i poznał dzieła innych wielkich kompozytorów, m.in. Bacha, Händla, Haydna). Jego uwagę przyciągali także nie-muzycy: był tak ujęty barwą dźwięku szklanej harmonijki Benjamina Franklina, że napisał na nią kilka kompozycji.
Mozart w Wiedniu
W 1781 roku Mozart poróżnił się ze swoim pracodawcą, księciem-arcybiskupem Colloredo - jak sam później stwierdził, został dosłownie wyrzucony kopniakiem. Zauważywszy, że cieszy się zainteresowaniem ze strony wiedeńskiej arystokracji, postanowił osiąść w Wiedniu i rozpocząć tam swoją karierę.
4 sierpnia 1782 roku Wolfgang poślubił, wbrew życzeniu swego ojca, Konstancję Weber. Miał z nią sześcioro dzieci, z których tylko dwoje przeżyło dzieciństwo (żadne z nich, Karl Thomas 1784-1858 i Franz Xaver Wolfgang 1791-1844 nie ożeniło się i nie miało dzieci).
Rok 1782 był też pomyślny dla kariery Mozarta; jego opera Uprowadzenie z Seraju odniosła wielki sukces, a kompozytor rozpoczął serię koncertów, przedstawiając po raz pierwszy swoje koncerty fortepianowe i wykonując je jako solista.
Już jako dorosły człowiek, Mozart został masonem, uparcie i z powodzeniem dążąc do nawrócenia ojca tuż przed jego śmiercią w 1787 roku. Jego ostatnia opera, Czarodziejski flet, zawierała masońskie motywy i znaczenia. Był w tej samej masońskiej loży, co Józef Haydn
Kres
Mozart miał trudne życie. Często nie otrzymywał wynagrodzenia za swoją pracę, a wszelkie otrzymane sumy były trwonione przez ekstrawagancki styl życia. Jego zdrowie stopniowo podupadało, aż w końcu zmarł, co przypisywane jest zatruciu przez rtęć, którą był leczony z powodu syfilisu. Nie ukończył swojego ostatniego dzieła, Requiem.
W potocznym mniemaniu Mozart zmarł w nędzy i zapomnieniu, pochowany w grobie dla ubogich. W rzeczywistości, choć nie był już tak modny w Wiedniu jak kiedyś, w dalszym ciągu otrzymywał znaczące prowizje z różnych stron Europy, w szczególności z Pragi. Przechowało się wiele z jego błagalnych listów, ale nie był to dowód biedy, lecz jego zdolności do wydawania zawsze więcej pieniędzy niż zarabiał. Został pochowany w masowym grobie nie dlatego, że jego rodzina nie mogła zapłacić za godny pochówek, lecz dlatego, że takie były rozkazy cesarza, który starał się wówczas zwalczyć wybuch epidemii dymienicy.
Mozart spędził ostatnie lata w Wiedniu, gdzie do dzisiaj można zwiedzać jeden z jego apartamentów przy Domgasse 5, w pobliżu Katedry Świętego Stefana. W domu tym Mozart skomponował w 1786 roku Wesele Figara. Mozart żył o połowę krócej niż Beethoven, ale był zadziwiająco płodny muzycznie, od wczesnego dzieciństwa, do śmierci w 5 grudnia 1791 roku.
W 1809 roku Konstancja poślubiła duńskiego dyplomatę Georga Nikolausa von Nissena, który był miłośnikiem dzieł Mozarta i napisał biografię kompozytora.
źródło: Wikipedia
Accommodations
Links to this topic
Oferty
