Please choose Language or Country
or
Home

Nationaal park Gesäuse

Ieder bos is een wonder op zich. Vanaf de Rauchbodenweg, die vlak langs de levensader van het Gesäuse, de Enns, loopt, buigen we bij een kerkje linksaf naar de Ennstalerhütte. En we gaan een oerwoud in, zoals dat alleen in een nationaal park in de Steiermark bestaat.

Auteur: Katharina Zimmermann

Meteen wordt het koeler rondom, want onder de hoge bomen heerst een eigen ecosysteem, waardoor ook de drukkende hitte van de zomer te verdragen is. De zware wandelschoenen stappen op de met dennennaalden bedekte bodem en stap voor stap opent de magische wereld van het bos zich, met al zijn kleine bijzonderheden. Al na een paar meter worden we opgeslokt door de ongerepte pracht van de natuur. In het nationale park Gesäuse, in het hart van Oostenrijk, worden bomen die vanzelf omgevallen zijn, bewust niet weggehaald. Ze bieden onderdak aan allerlei dieren die in dood hout leven, zoals de zeldzame Alpenboktor, een beschermde keversoort. De opmerkzame wandelaar ziet hier geen opgeruimde omgeving, maar een wilde. Want hier mag de natuur nog haar gang gaan.

Simpelweg ongerept

Gisteren regende het nog, zwarte wolken waren langs de Hochtorgruppe omhooggetrokken en gaven de rotswanden een zachte, bedrieglijk mooie, vorm. Het gerommel van de donder was in het hele dal te horen, helemaal tot aan Admont. Regen is in de zomer niets bijzonders in de Gesäuse: het water van de Enns stort zich tussen de rotsen door en brengt met grote snelheid frisse lucht het dal binnen, waardoor ook het weer alle kanten op kan gaan. Vanochtend schijnt de zon al door de bladeren en naalden, die wel in de stralen lijken te dansen. Maar de bosgrond is nog donker en hier en daar hangt een waterdruppel aan een beukenblad. Het vermolmde hout van een met mos overwoekerde boomstam roept om aandacht. Bij nadere beschouwing ligt hier, in het klein, een miniatuurbos. De natuur gaat, ook op miniatuurformaat, gewoon haar gang.

Waar het bos nog bos zijn mag

  • Bergbeek, Gesäuse © Stefan Leitner Bergbeek, Gesäuse © Stefan Leitner
  • Nationaal park Gesäuse © Stefan Leitner Nationaal park Gesäuse © Stefan Leitner
  • Oerwoud, nationaal park Gesäuse © Andreas Hollinger Oerwoud, nationaal park Gesäuse © Andreas Hollinger
  • Nationaal park Gesäuse © Stefan Leitner Nationaal park Gesäuse © Stefan Leitner
  • Nationaal park Gesäuse © Stefan Leitner Nationaal park Gesäuse © Stefan Leitner
  • Oerwoud, nationaal park Gesäuse © Andreas Hollinger Oerwoud, nationaal park Gesäuse © Andreas Hollinger
  • Nationaal park Gesäuse © Stefan Leitner Nationaal park Gesäuse © Stefan Leitner
  • Nationaal park Gesäuse © Andreas Hollinger Nationaal park Gesäuse © Andreas Hollinger

De zachte extase van het Gesäuse

De lucht ruikt naar oud, nat hout en is heel vochtig, vanwege de kou moet een van de vele laagjes, die we in de zon niet meer nodig hadden, toch weer aangetrokken worden. We volgen de rood-wit-rode markering, bergopwaarts. Ook al staat de Gesäuse bekend als 'de universiteit van het bergbeklimmen', de steile kalkwanden zijn hier ver te zoeken. Alleen en bedachtzaam lopen we over de bosgrond, onze voeten lijken ons steeds dieper de wildernis in te brengen. Maar het wordt al snel lichter, we komen op een mooie open plek met gele bloemen en meteen wordt het warmer en droger. Het ideale moment om even op het bankje langs het pad te gaan zitten en de route te onderbreken voor een klein intermezzo. Een slok water doet ons goed en geeft ons weer kracht om verder te lopen. Maar eerst: zitten en rondkijken.

Spinnenwebben hangen tussen de grashalmen, een windvlaagje laat ze zacht bewegen. En in de verte horen we een zacht geklater, later komen we erachter dat het een bergbeekje is. Dat zien we als we over een vlondertje balanceren om nog dieper door te dringen in het groene hart van Oostenrijk, in het nationale park Gesäuse. En intussen hebben we een glimlach, of eigenlijk een schittering, op ons gezicht.

De vegetatie van het bos

  • Bos, Nationaal park Gesäuse © Katharina M. Zimmermann Bos, Nationaal park Gesäuse © Katharina M. Zimmermann
  • Varen in het bos © Katharina M. Zimmermann Varen in het bos © Katharina M. Zimmermann
  • Bosaardbeien © Katharina M. Zimmermann Bosaardbeien © Katharina M. Zimmermann
  • Bosvegetatie © Katharina M. Zimmermann Bosvegetatie © Katharina M. Zimmermann
  • Mos © Katharina M. Zimmermann Mos © Katharina M. Zimmermann
  • Bospad © Katharina M. Zimmermann Bospad © Katharina M. Zimmermann
  • Bosvegetatie © Katharina M. Zimmermann Bosvegetatie © Katharina M. Zimmermann

Waar zijn nog oerwouden te vinden?

Misschien zie je door de bomen het bos niet meer, maar wel een oerwoud. Daar staan de bomen namelijk niet netjes in de rij, maar groeien ze waar ze zelf willen. De mens grijpt ook niet in, in de dynamiek van deze oorspronkelijke vegetatie. Als er een boom omvalt, blijft die gewoon liggen. Zo maakt hij niet alleen plaats voor jonge planten, maar vormt hij ook een nieuwe biotoop vol paddenstoelen, insecten en mossen. Alles maakt deel uit van een natuurlijke kringloop.

In Europa is maar ongeveer 6,4% van de bossen een oerwoud. Het grootste deel daarvan bevindt zich in de grensstreek van Polen en Wit-Rusland en in Rusland. In Oostenrijk is ca. 3% van de bossen beschermd oerwoud.

  • Het grootste oerwoud van Oostenrijk is het Rothwald (Niederösterreich) dat 3.500 ha groot is. Er is daar al 500 jaar geen enkele boom meer gekapt, dat ziet er echt fantastisch uit.

  • Het natuurbosreservaat Rohrach (Vorarlberg) is zeg maar het Wilde Westen van Oostenrijk: de boskloof is zo dichtbegroeid, dat hij maar heel moeilijk toegankelijk is.

  • De reusachtige bomen in het Radurschltal (Tirol) staan in het grootste aaneengesloten Alpendennenbos van de oostelijke Alpen.

  • Het Rauriser Urwald in de Hohe Tauern (Salzburg) is het enige hoogveen in de Alpen. Het landschap wordt gekenmerkt door veel meren, venen en poelen, waar hoge oude dennen tussen groeien.

  • Indrukwekkende woudreuzen vind je in het grootste aaneengesloten bos van de noordelijke Kalkalpen in het nationale park Kalkalpen (Oberösterreich).

    .

  • In het Kamptal hoef je niet lang naar de eerste beuk te zoeken, het is een van de belangrijkste beukenbossen en vormt het leefgebied van meer dan 10.000 diersoorten.

  • De Donaubeemden, die bestaan uit 65% loofbossen op vochtige grond, 15% weilanden en ca. 20% wateroppervlak, bieden levensruimte aan ontelbare zoogdieren, vissen, amfibieën en reptielen en 800 plantensoorten, die hier ongestoord kunnen groeien.

  • Een oerwoud heel dicht bij de hoofdstad van Oostenrijk. In biosferenpark Wienerwald (Wenen/Niederösterreich) dat een erkend UNESCO biosfeerreservaat is, staan de biologische diversiteit en een duurzaam ecologisch gebruik van het gebied voorop.

  • Ongeveer 6.000 jaar geleden zag ons continent er nog heel anders uit: Europa was bedekt met dichte eikenbossen. In het Burgenland, waar nog dichte eikenbossen zijn, kun je nog sporen van dit tijdperk aantreffen.

Zin in meer avontuur in de natuur?

delen

Nationaal park Gesäuse

Copright foto's

Het doel van de twee websites www.austria.info en www.austriatourism.com is het promoten van Oostenrijk als vakantiebestemming.