St. Anton am Arlberg
Kolebka narciarstwa alpejskiego

St. Anton to część regionu Arlberg — obszaru na granicy Tyrolu i Vorarlbergu, nazywanego "kolebką narciarstwa alpejskiego". To tu w latach 20. XX wieku Hannes Schneider stworzył nowoczesną technikę jazdy na nartach, a od 1928 roku odbywają się tu prestiżowe zawody Arlberg-Kandahar. Region łączy pięć miejscowości: sportowy St. Anton, ekskluzywny Lech, kameralny Zürs, historyczny St. Christoph oraz przyjazny rodzinom Stuben.

St. Anton wraz z sąsiednimi miejscowościami (St. Christoph, Stuben, Lech, Zürs, Warth, Schröcken) tworzy Ski Arlberg — największy połączony obszar narciarski w Austrii, obejmujący ponad 300 km oznakowanych tras oraz dodatkowo ok. 200 km terenu do freeride'u, obsługiwanych przez blisko 90 wyciągów i kolejek.

Region oferuje rozbudowaną infrastrukturę dla rodzin (szkółki narciarskie, opiekę nad dziećmi, łagodniejsze trasy w niektórych częściach obszaru, np. w Stuben czy wokół St. Christoph), jednak trzeba mieć świadomość, że St. Anton jest przede wszystkim znany jako ośrodek dla narciarzy średnio zaawansowanych i zaawansowanych, z wymagającym, stromym terenem oraz rozbudowaną strefą freeride. Rodziny z małymi dziećmi lub początkującymi narciarzami mogą preferować spokojniejsze obszary regionu, a nie centralną, najbardziej wymagającą część ośrodka.

Samolotem: najbliższe lotniska to Innsbruck (ok. 100 km), Friedrichshafen (ok. 140 km), Memmingen (ok. 170 km), Zurych (ok. 200 km) i Monachium (ok. 250 km).

Pociągiem: St. Anton ma własny dworzec kolejowy w centrum miejscowości (stacja railjet), z bezpośrednimi połączeniami m.in. z Innsbrucka (ok. 75–85 min) i Zurychu.

Samochodem z Polski: dojazd autem jest jak najbardziej możliwy i popularny wśród polskich narciarzy, choć to długa trasa. W zależności od punktu startu są dwie główne opcje:

• przez Czechy i Austrię (np. z południowej Polski): Katowice/Kraków → Ostrawa → Brno → Wiedeń → Salzburg → Innsbruck → Landeck → St. Anton (ok. 750–900 km, w zależności od miasta startowego);

• przez Niemcy: (np. z zachodniej/centralnej Polski): przez Drezno/Norymbergę → Monachium → przełęcz Fern Pass → Landeck → St. Anton.

Ostatni odcinek trasy (od Landeck) prowadzi przez tzw. Arlberg Schnellstraße (S16) z tunelem Arlberskim – to najwygodniejszy sposób dotarcia na miejsce zimą, ponieważ tunel jest przejezdny niezależnie od pogody, w przeciwieństwie do alternatywnej drogi przez przełęcz Arlberską, która bywa zamykana przy dużych opadach śniegu. Wjazd do tunelu jest płatny osobno (dodatkowa opłata poza winietą).

Do dyspozycji gości są m.in. narciarstwo biegowe (ok. 43 km tras), centrum wellness Arlberg WellCom, wielofunkcyjne centrum sportowe arl.park, a także muzeum narciarstwa i liczne trasy do zimowych spacerów.

Sezon otwiera tradycyjnie impreza Ski Opening, w programie pojawiają się też pokazy narciarskie ("Schneetreiben"), wydarzenia kulinarno-sportowe oraz finał sezonu "Der weiße Rausch" – zawody dla narciarzy i snowboardzistów kończące zimę.

Choć St. Anton kojarzy się przede wszystkim z wymagającym terenem i freeride'em, w obrębie całego obszaru Ski Arlberg (zwłaszcza w okolicach Stuben czy Lech-Zürs) znajdują się też łagodniejsze trasy. Początkujący narciarze mogą jednak preferować mniej wymagające, mniejsze ośrodki regionu — St. Anton sam w sobie jest raczej wyborem dla osób szukających wyzwania.

Sezon zwykle trwa od początku grudnia do niedzieli wielkanocnej/końca kwietnia (dokładne daty warto zweryfikować na oficjalnej stronie regionu, ponieważ mogą się zmieniać w zależności od warunków śniegowych i roku).